مقدمه و نظرسنجی

می‌خواهم با یک نظرسنجی کوچک شروع کنم. برای این کار، لطفاً دست‌های خود را روی پاهایتان بگذارید و چشمانتان را ببندید. حالا چند سؤال مطرح می‌کنم که دوست دارم با بالا بردن دست، پاسخ‌های بسیار صادقانه‌ای به آن‌ها بدهید. نگران نباشید، هیچ‌کس شما را قضاوت نخواهد کرد.

لطفاً اگر چنین نظری دارید، دست خود را بالا ببرید. و چه کسی از شما تابه‌حال آگاهانه روی مهارت‌های هیجانی خود کار کرده است؟ ممنون از اشتراکتان. حالا می‌توانید دوباره چشمانتان را باز کنید. و همچنین از اینکه با من این‌قدر صادق بودید، متشکرم.

تجربه فرسودگی شغلی

آن‌ها منطقی نبودند. نمی‌توانستم آن‌ها را به‌خوبی توضیح دهم. پس چرا باید اهمیت می‌دادم؟ من هرگز به‌طور فعال در مورد این موضوع فکر نکردم تا پنج سال پیش که به دلیل فرسودگی شغلی، کارم را رها کردم.

آن زمان بود که جنبه بسیار هیجانی من آشکار شد، و درحالی‌که قبلاً به‌ندرت گریه می‌کردم، به‌خصوص جلوی مردم، دیگر نمی‌توانستم جلوی سرازیر شدن اشک‌هایم را در نامناسب‌ترین زمان‌ها بگیرم. چندین بار در روز به دستشویی می‌رفتم تا فقط رنجم را پنهان کنم. و این موضوع برایم بسیار روشن ساخت که باید روی این مسئله کار کنم.

هوش هیجانی چیست؟ (سوءتفاهم)

اما حالا، این هوش هیجانی اسرارآمیز چیست؟ وقتی بیشتر مردم به آن فکر می‌کنند، در حد اصطلاح «هیجانی» متوقف می‌شوند. چه چیزی را با آن مرتبط می‌دانید؟ من می‌گویم که معمولاً بار معنایی بدی دارد، فردی را توصیف می‌کند که احساسات قوی دارد یا آن‌ها را بیان می‌کند.

و این بار معنایی، به اشتباه، به هوش هیجانی نیز تعمیم داده می‌شود، سوءتفاهمی که من هم داشتم. بااین‌حال، بسیار مهم است که بین هیجانی بودن و ارزشی که هوش هیجانی می‌تواند داشته باشد، تفاوت قائل شویم، زیرا هوش هیجانی چیزی است که از اساس متفاوت است.

سه مهارت اصلی هوش هیجانی

1. آگاهی هیجانی: یعنی همدلی نسبت به دیگران و همچنین نسبت به خود.
2. توانایی مهار احساسات: و به کارگیری آن‌ها برای وظایفی مانند حل مسئله.
3. توانایی مدیریت احساسات: که شامل تنظیم احساسات خود و همچنین آرام کردن یا شاد کردن دیگران است.

همان‌طور که به‌وضوح از این تضاد می‌بینید، افراد بسیار هیجانی لزوماً یا به‌طور خودکار هوش هیجانی بالایی ندارند، زیرا ممکن است تنها احساسات خود را آزادانه ابراز کنند، بدون اینکه در مورد چرایی داشتن آن‌ها فکر کنند یا بدانند. و شاید حتی مناسب بودن ابراز آن‌ها در موقعیت مربوطه را در نظر نگیرند.

مشکلات ناشی از کمبود هوش هیجانی

نداشتن هوش هیجانی در کودکی یا نوجوانی برای من به این معنی بود که گاهی اوقات چیزهایی مانند تنهایی یا ترس را به پرخاشگری تبدیل می‌کردم. پیشینه خانوادگی من – خب، بگذارید بگوییم – جای بهبود دارد. بنابراین، به‌جای اینکه حمایتی را که نیاز داشتم پیدا کنم، اغلب بر اساس این جملات به آن دست پیدا می‌کردم که: «اوه، این‌قدر بچه‌ننه نباش».

والدینم ارزش احساسات را به من نیاموختند. به همین دلیل، از دست دادن دوستان یا جدایی‌ها برای من سخت‌تر از بسیاری دیگر بود، زیرا نه می‌توانستم احساسات خودم را کاملاً بفهمم و نه احساسات دیگران را.

برای تغییر آن، ما قبل از هر چیز باید هوش هیجانی را یک مهارت حیاتی در جامعه خود بدانیم، و سپس وقت بگذاریم تا آگاهانه روی آن کار کنیم. در حال حاضر، ما هیچ‌کدام از این کارها را انجام نمی‌دهیم.

عدم آموزش هیجانی در جامعه

ما همچنین به فرزندانمان فضایی برای یادگیری این مهارت نمی‌دهیم. بچه‌های امروزی – قرار است در مدرسه خوب باشند، ورزش کنند، ساز بزنند، زبان خارجی یاد بگیرند و شاید حتی چند کار اضافی دیگر انجام دهند. آن‌ها فرصت نمی‌یابند که خودشان را بشناسند، با خود و احساساتشان ارتباط برقرار کنند.

چگونگی توسعه هوش هیجانی (یادگیری یک مهارت)

شاید بپرسید: «چگونه باید به این موضوع بپردازیم – هم به‌صورت فردی و هم به‌عنوان یک جامعه؟» و اساساً به همان نقطه‌ای می‌رسد که همه چیز به آن می‌رسد: ما باید یک مهارت جدید یاد بگیریم.

وقتی یک مهارت جدید یاد می‌گیرید، قبل از هر چیز باید از بی‌کفایتی خود در آن زمینه آگاه شوید. من با فرسودگی شغلی‌ام به آنجا رسیدم. سپس روی مهارت کار می‌کنید تا زمانی که آن را به سطحی که می‌خواهید مدیریت کنید. و پس از مدتی، حتی می‌توانید آن را بدون فکر فعالانه به کار ببرید.

گواهینامه رانندگی‌تان را مثال بزنید. بعد از مدتی دیگر فکر نمی‌کنید: «اوه، باید دنده بعدی را عوض کنم» – فقط این کار را انجام می‌دهید. به "شایستگی ناخودآگاه" رسیده‌اید. نکته دشوار این است که چگونه از «بی‌کفایتی آگاهانه» به «شایستگی آگاهانه» برسید. و ما این کار را با یادگیری اصول اولیه و تمرین انجام می‌دهیم. در مورد هوش هیجانی، اساساً همین‌طور است.

راهنمای شش‌مرحله‌ای برای بهبود هوش هیجانی

من سعی کردم تجربیاتم را گردآوری کنم و به یک راهنمای شش‌مرحله‌ای رسیدم که امیدوارم به افراد کمک کند تا هوش هیجانی بیشتری کسب کنند.

آموزش هیجانی در مدرسه

به‌عنوان یک جامعه، مهم‌ترین کاری که باید انجام دهیم این است که آموزش هیجانی را در مدرسه پیاده‌سازی کنیم. به کودکان در مورد احساسات مختلف و عملکردهایشان آموزش دهیم. فضایی به آن‌ها بدهیم تا آزادانه در مورد آن‌ها صحبت کنند.

چرا برخی از کتاب‌هایی که در مدرسه خوانده می‌شوند را در مورد هوش هیجانی قرار ندهیم؟ یا کاری کنیم که بچه‌ها روی مطالعات موردی با هم کار کنند تا بتوانند ایده‌های خود را در مورد نحوه برخورد با موضوعات تبادل کنند. اگر خوش‌شانس باشیم، آن‌ها از مدرسه خارج می‌شوند درحالی‌که این مهارت بنیادی و حیاتی هوش هیجانی را یاد گرفته‌اند.

چشم‌انداز یک جهان هوشمند هیجانی

اگر هر یک از ما دارای هوش هیجانی بودیم، چه چیزی تغییر می‌کرد؟ دارا بودن هوش هیجانی به معنای شناخت و درک خود است. بنابراین، به شما کمک می‌کند تصمیمات بهتری بگیرید.

• این ما را از رنج هیجانی نجات می‌داد، زیرا می‌دانیم منشأ آن کجاست و چگونه با آن کنار بیاییم.
• به ما کمک می‌کرد تا با روابط بین فردی کنار بیاییم، زیرا در سطح متفاوتی نیز ارتباط برقرار می‌کنیم.
• تصور کنید داشتن یک رئیس یا یک والد با هوش هیجانی چه معنایی داشت.

اگر همه ما هوش هیجانی داشتیم، چگونه با تفاوت‌ها برخورد می‌کردیم؟ یا چگونه با موضوعاتی مانند سلامت روان یا تعارض‌ها برخورد می‌کردیم؟ فقط جهانی را تصور کنید که در آن زندگی می‌کردیم – جهانی پر از درک متقابل، پذیرش، مدارا و ارتباط – یک جهان واقعاً فراگیر (مشمول). چقدر فوق‌العاده می‌شد!