آموزش تجربی مجموعه کاملی از روش‌های تمرینی است که برای توسعه مهارت‌های رفتاری و توانایی‌های فیزیکی استفاده می‌شود. ایفای نقش، شبیه‌سازی تجهیزات، بازی‌ها، آموزش در حین کار (OJT)، مدل‌سازی رفتار، تجزیه و تحلیل موردی و آموزش مبتنی بر کامپیوتر، برخی از روش‌های یادگیری تجربی هستند که می‌توانند برای ارائه یک جلسه آموزشی مورد استفاده قرار گیرند.

یادگیری تجربی را “یادگیری از طریق انجام” نیز می نامند و آموزش بر خلاف روش های آموزشی اطلاعاتی که بیشتر یک طرفه هستند، شامل تعامل دو طرفه است. در اینجا تمرکز اصلی فقط انتقال واقعیت ها و ارقام نیست، بلکه توسعه مهارت ها در شرکت کنندگان است، که ممکن است در آموزش اطلاعاتی وجود داشته باشد یا نباشد.

بیایید آموزش فروش را مثال بزنیم. هنگامی که آموزش فروش به افراد بازاریابی بیمه عمر داده می شود، آنها با سیاست ها و رویه ها آشنا می شوند و بعداً از آنها خواسته می شود که همان را به خاطر بسپارند. این سیاست‌ها و رویه‌ها در بیشتر مواقع غیرقابل‌تردید هستند و جریان اطلاعات به کمک روش‌های آموزشی اطلاعاتی، یک طرفه است. در حالی که وقتی صحبت از توسعه مهارت های فروش در افراد می شود، از بازی های شبیه سازی و نقش آفرینی زمانی استفاده می شود که ارتباط دو طرفه بین تسهیل کننده و شرکت کنندگان وجود داشته باشد.

یک آموزش خوب ترکیبی از هر دو روش آموزشی است. برخی از روش های آموزش تجربی در زیر مورد بحث قرار می گیرند:

 

  1. آموزش در شغل (OJT): این روش آموزشی برای انتقال مهارت‌های جدید به کارمندان هنگامی که در موقعیت خاصی کار می‌کنند استفاده می‌شود. چرخش شغلی و آموزش کارآموزی راههایی هستند که از طریق آنها می توان مهارتهای جدیدی را در کارکنان ایجاد کرد. 

     

  2. شبیه سازهای تجهیزات: اینها روش های آموزشی هستند که در آن در موقعیت ها/شرایط زندگی واقعی ایجاد می شود تا کارمند را قادر به تجربه و آماده شدن برای دنیای کار کند. این نوع تمرین اغلب برای توسعه تمرینات فیزیکی، رفتاری و تیم سازی استفاده می شود. برای مثال ناسا از شبیه سازها برای آموزش فضانوردان قبل از حرکت به سمت فضای بیرونی استفاده می کند. این نوع آموزش بسیار موثر است اما توسعه شبیه سازها هزینه بر است. 

     

  3. ایفای نقش : بازی نقش اساساً برای تغییر نگرش و کمک به افراد برای دیدن چیزها از چشمان طرف مقابل استفاده می شود. همچنین ممکن است برای تمرین برخی از مشاغل، مهارت های رفتاری یا برای تجزیه و تحلیل مشکلات بین فردی استفاده شود. این نوع آموزش بیشتر به واقعیت نزدیک است. تنها اشکال این است که کارمندان ممکن است در موقعیت‌های ایفای نقش تردید نشان دهند یا حتی آن را جدی نگیرند. 

     

  4. آموزش حساسیت: آموزش حساسیت برای افزایش اساساً خودآگاهی کارکنان ارائه می شود. هدف آن کمک به کارمندان یا کارآموزان است تا ببینند دیگران چگونه آنها را می بینند. این نوع آموزش برای افزایش ارزش خود کارآموزان و همچنین برای تغییر رفتارهای بین فردی مورد استفاده قرار می گیرد. مهمتر از آن می تواند منفی بودن را از سازمان پاک کند. در واقع بسیاری از سازمان ها در غرب از این روش آموزشی برای مدیریت ارشد استفاده می کنند. 

     

  5. مطالعه موردی: تجزیه و تحلیل مطالعه موردی شاید پرکاربردترین ابزار برای توسعه مهارت های بین فردی، تصمیم گیری و تحلیلی در بین کارآموزان باشد. این یک ابزار بسیار خوب و ارزان برای توسعه مهارت های حل مسئله در افراد است. اشکال اساسی در دسترس نبودن مطالعات موردی به روز است. به طور کلی هر سال یک یا دو مورد بحث می شود و پس از آن هیچ به روز رسانی وجود ندارد. 

اینها برخی از روش های آموزشی تجربی هستند که می توانند برای آموزش در سازمان ها مورد استفاده قرار گیرند. بسیاری از سازمان‌ها نیز از بازی‌ها و آموزش/آموزش به کمک رایانه استفاده می‌کنند، استفاده و ارتباط بستگی به نوع شایستگی شما دارد.

بدون نظر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هفده + هفت =